• Link to Facebook
  • Link to X
  • Link to Mail
  • Link to Rss this site
Kaimada ZnadPlanszy.pl
  • Blog
  • Felietony
  • Recenzje
  • Kontakt
  • Click to open the search input field Click to open the search input field Szukaj
  • Menu Menu
Ostatnie wpisy na blogu
ZnadPlanszy.pl |BLOGI

Master of Orion

10 maja 2017/0 Komentarze/w Gry karciane, Recenzja/Autor Sebastian Adamiak

Master of Orion to dla fanów kosmicznych strategii gra legenda. Jest niedoścignionym wyznacznikiem komputerowych gier 4X, czyli polegających na eksploracji, eksploatacji, ekspansji i eksterminacji. Najbardziej znanym przykładem takiej gry w świecie planszowym jest oczywiście Twilight Imperium 3. Gdy pierwszy raz usłyszałem o Master of Orion Gra Planszowa moje serce zabiło mocniej. Jakież było moje zdziwienie gdy okazało się, że będzie to… karcianka!

Przybliżenie gry

Master of Orion Gra Planszowa to – jak już wspomniałem – karcianka na podstawie legendarnego pierwowzoru, a dokładniej jego reedycji z 2016 roku. Jest to prosta i szybka gra dla dwóch do czterech graczy. Wbrew temu co myślałem po pierwszym zobaczeniu zapowiedzi na boardgamegeeku, nowe dzieło Hobby World nie ma zamiaru rzucać rękawicy wielkim 4Xom obecnym na rynku, a raczej konkurować z innymi grami karcianymi traktującymi o budowie własnej cywilizacji w klimatach science-fiction. Czy przykładowy Race for the Galaxy ma się czego bać, a nadchodzący Alien Artifacts nie ma czego szukać na rynku, bo atencje wszystkich potencjalnych odbiorców przejmie Master of Orion?

Elementy gry

W pudełku znajdziemy planszę z torami punktacji i postępu rund w czasie rozgrywki. Cała gra opiera się na dziewięćdziesięciu kartach struktur, ośmiu kartach doradców i sześciu dwustronnych planszetkach ras. Po jednej stronie mamy generyczną frakcję ludzi, którzy nie mają żadnych unikalnych umiejętności, ale posiadają uprzywilejowaną pozycję startową posiadając najwięcej zasobów początkowych. Po drugiej mamy sześć różnych cywilizacji obcych, którzy mają niewielkie zdolności specjalne, ale przypłacają to niższymi wartościami początkowymi na torach zasobów. Poza tym w pudełku znajdujemy sześćdziesiąt drewnianych kostek w czterech kolorach, dziesięć żetonów morale, żeton pierwszego gracza, żeton rundy i cztery żetony punktacji. Instrukcja jest napisana dobrze, ale nie ustrzegła się małego błędu przy opisie zasad działania „Niskiego poziomu rozwoju”. Całe szczęście ikonografia na planszetkach ras nie pozostawia wątpliwości jak to naprawdę powinno działać. Cała gra jest wykonana poprawnie, choć trochę budżetowo. Karty są bardzo cienkie i obawiam się o ich wytrzymałość przy większej ilości rozgrywek. Grafiki są ładne, stylem przypominają Mass Effecta, ale niektórzy mogą je ocenić jako surowe. Wszystko przypomina mi odrobinę styl Eclipse’a. Jak za tę cenę to jest dobrze.

Jak w to się gra?

Przygotowanie rozgrywki nie nastręcza wielu problemów. Każdy z graczy otrzymuje kostki w wybranym przez siebie kolorze, arkusz cywilizacji (wybiera, czy chce grać ludźmi, czy obcymi), a następnie ustawia po jednej kostce na każdym z początkowych pól torów zasobów – żywności, floty i produkcji. Ustawiamy swój znacznik na dziesiątce na torze morale i na zerowym polu punktacji. Reszta kosteczek trafia do naszej rezerwy i będzie nam służyła w dalszej części gry. Każdy z graczy otrzymuje pięć kart struktur, z których wybiera część do pozostawienia na ręce, a resztę odrzuca i dobiera nowe tak by posiadać startową rękę pięciu kart. Na stół wykładamy losowo pięciu doradców, a resztę chowamy do pudełka. Na koniec jeden z uczestników otrzymuje żeton pierwszego gracza. Instrukcja serwuje nam tu żarcik niskich lotów – powinniśmy wybrać gracza, który jako ostatni odbył podróż kosmiczną… Twórcy ratują się alternatywą: żeton pierwszego gracza powinna dostać osoba, która jako ostatnia grała w komputerowego Master of Orion. To ja już chyba wolałem SmallWorldowe odstające uszy jako determinantę tego wyboru.

Gra trwa maksymalnie osiem rund. Każdą rozpoczynamy od zebrania zasobów ze wszystkich wyłożonych przez nas kart. Następnie określamy poziom rozwoju. Najdalej na prawo wysunięta kostka zasobów, na dowolnym z torów determinuje ilość akcji, które będziemy mieli do wykorzystania w turze. Zasada jest prostsza – im lepiej rozwinięta cywilizacja tym więcej kości akcji będziemy mieli do wykorzystania w następnej fazie. Wysoko rozwinięte tracą jednak morale, a nisko zyskują dodatkową kartę, by ułatwić odbicie się od dna. W końcu za każdą aktywną kartę z efektem na początku rundy zdobywamy bonus. Czym jest aktywna struktura? W grze możemy wykładać karty w czterech układach, z których każdy może posiadać góra pięć struktur. W każdym układzie karta zagrana jako ostatnia jest tą aktywną i można korzystać z jej umiejętności. Bardzo fajny pomysł, którego wcześniej nie widziałem.

W fazie akcji gracze naprzemiennie wykorzystują swoje kostki akcji na wykonywanie jednej z poniższych czynności:

  • Budowa – zagranie karty z ręki do jednego z czterech układów. Płacimy jej koszt i wykładamy jako nową aktywną kartę
  • Eksploatacja – odrzucamy kartę na stos kart odrzuconych w zamian za wypisane na karcie profity
  • Badania – dobieramy dwie karty na rękę
  • Aktywacja – używamy akcji z aktywnej karty, która wymaga zagrania kostki
  • Atak – atakujemy dowolnego przeciwnika, od którego nie jesteśmy militarnie słabsi. Tracimy dwa punkty floty, dostajemy dwa PZ, a przeciwnik traci jeden punkt morale
  • Propaganda – zwiększamy morale o trzy
  • Kontrakt – w zamian za odrzucenie trzech kart otrzymujemy doradcę

Na koniec rundy sprawdzamy warunki końca gry. W Master of Orion gra może skończyć się na jeden z trzech sposobów:

  1. Koniec ósmej rundy
  2. Morale na poziomie zero u dowolnego z graczy
  3. Po pięć kart w każdym z czterech układów dowolnej frakcji

Jeśli gra nie została zakończona to odrzucamy nadmiarowe karty do liczby pięciu na ręce, odkładamy wszystkie kostki do rezerw, a żeton pierwszego gracza przechodzi w lewo. Jeśli gra została zakończona to podliczamy zdobyte w czasie rozgrywki punkty zwycięstwa, punktujemy karty i doliczamy aktualny poziom morale. Wygrywa osoba, która uzyska najwięcej punktów zwycięstwa.

Klimat

Kwestia klimatu to największe rozczarowanie w karcianym Master of Orion. Niby mamy różne rasy, każda ma jakąś umiejętność specjalną, a wszystkie mają w instrukcji zarysowaną własną historię. Karty projektów wspierają teoretycznie immersję przedstawiając ikoniczne dla science-fiction twory jak statki wojenne, myśliwce, bazy, statki kolonizatorskie, czy stacje bojowe.

Niestety w czasie rozgrywki nie ma to absolutnie żadnego znaczenia. Nie czuję żadnego związku klimatu z mechaniką, a w grze tego typu jednak tego oczekiwałem. Nie pomaga także ta – w sumie pomysłowa i chwalona przeze mnie – mechanika systemów i tylko jednej aktywnej karty. Z punktu widzenia klimatycznego, nie jestem w stanie zrozumieć czemu wybudowanie garnizonu myśliwców w systemie, w którym miałem astrouniwersytet, uniemożliwia mi dalsze korzystanie z działalności kosmicznych naukowców? Niezbyt to intuicyjne, choć muszę przyznać, że mechanicznie takie rozwiązanie się broni.

Podsumowanie

Jakość wydania Master of Orion jest przyzwoita. W pudełku znajdujemy sporo kart o różnorodnych grafikach, aczkolwiek wszystko jest utrzymane w surowym kosmicznym stylu niczym w Eclipse. Same karty są dość cienkie i raczej wypadałoby je zakoszulkować. Instrukcja jest dobrze napisana i nie pozostawia wątpliwości co do tego jak się w Master of Orion gra. Arkusze cywilizacji są dobrze zaprojektowane, jest na nich wszystko dobrze opisane i nie potrzebujemy żadnych dodatkowych kart pomocy. Warto docenić bardzo intuicyjną ikonografikę, która nie sprawiła żadnych problemów nawet niedoświadczonym i początkującym graczom, z którymi miałem okazję testować ten tytuł.

Olbrzymią zaletą gry jest jej prostota. Tłumaczenie zasad odbywa się błyskawicznie, a we wszystkim bardzo pomagają wspomniane już arkusze cywilizacji. Samej rozgrywce jednakże czegoś brakuje. Owszem mechanika systemów i jednej aktywnej karty jest ciekawa, ale obdziera mocno grę z klimatu. Całość mimo bycia dość pomysłową jest jednak pasjansem polegającym na zdobyciu wysoko punktujących kart i zagraniu ich w odpowiednim miejscu w odpowiednim momencie. Nie jest to wada, a raczej standard w tego typu tytułach. Wbrew pozorom Master of Orion nie jest ani 4X, ani grą cywilizacyjną. Nie czuje się tutaj rozwijania swojej rasy, a wszystko polega na optymalizacji akcji i konsekwentnym zagrywaniu kolejnych kart w najbardziej optymalny sposób. Walka jest prościutka i przeciwnicy negatywnej interakcji na pewno docenią takie rozwiązanie.

Gra skaluje się bardzo dobrze. Wynika to z dość krótkiego czasu rozgrywki, który nie jest znacząco wydłużany poprzez dokładanie kolejnych graczy do partii. Niezależnie od tego, czy graliśmy w cztery osoby, czy w dwie, to byliśmy w stanie spokojnie wyrobić się w pudełkowych sześćdziesięciu minutach. Intuicyjność zasad i możliwość spokojnej realizacji własnego planu, bez większej ingerencji przeciwników w nasze działania, z pewnością przyśpieszają rozgrywkę i likwidują problem downtime’u.

Strasznie szkoda, że nie czuć kosmicznego klimatu w tym tytule. Master of Orion, jako czołowy komputerowy przedstawiciel i protoplasta gatunku 4X, zasługuje na planszówkę, która będzie pobudzać wyobraźnię i opowiadać własną historię. Tutaj tego nie ma, aczkolwiek jest to problem, który jest dość powszechny w kosmicznych grach karcianych.

Werdykt

Czy Master of Orion zdetronizuje Race for the Galaxy? Nie, ponieważ jest to inny typ gry. Tytuł ten jest prostszy, szybszy i mniejszy od legendarnego Race’a. Tak samo nie ma sensu porównywać go z nadchodzącym Alien Artifacts. Idea stojąca za powstaniem „planszowej” wersji Master of Orion to wprowadzenie kosmicznej karcianki pod strzechy i zaoferowanie jej szerokiej gamie odbiorców. To się niewątpliwe udało. Prostota zasad czyni ją idealną do umieszczenia w konwentowych wypożyczalniach gier planszowych. Pomysłowy mechanizm systemów i aktywnej karty zasługują na uwagę. Moja ocena to 6 – spokojnie mogę w tę grę zagrać gdy będę szukał szybkiej rozgrywki, w kosmicznej otoczce.

  • Wykonanie: 7

    + Dobrze, choć z drobnym błędem, napisana instrukcja

    + Intuicyjna ikonografia

    + Ciekawy, kosmiczny styl graficzny…

    – choć surowy i dość ponury

  • Klimat: 3

    + Opisy fabularne w instrukcji

    + Grafiki na kartach i arkuszach cywilizacji

    – Klimat jest totalnie niewyczuwalny w trakcie rozgrywki

  • Ocena końcowa: 6

    + Proste, przejrzyste zasady

    + Szybka rozgrywka

    + Pomysłowy mechanizm systemów i aktywnej karty

    – Brak klimatu kosmicznej space opery w grze

    – Brak rozwoju cywilizacji i elementów 4X w adaptacji planszowej legendarnego pierwowzoru

    – W gruncie rzeczy gra jest dość standardowym przedstawicielem swojego gatunku i powiela jego wady

Dziękuję Wydawnictwu Rebel za udostępnienie egzemplarza do recenzji
Tagi: Mastrer of Orion, sci-fi
https://kaimada.znadplanszy.pl/wp-content/uploads/sites/73/2017/04/DSC06667.jpg 3456 5184 Sebastian Adamiak https://kaimada.znadplanszy.pl/wp-content/uploads/sites/73/2016/09/ksimada.png Sebastian Adamiak2017-05-10 20:32:422021-01-16 19:13:56Master of Orion
Artykuły, które również mogą się Tobie spodobać
Pierwsi Marsjanie – ostatnie wrażenia
Master of Orion – unboxing i pierwsze wrażenia
Twilight Imperium 4 – zapowiadane zmiany
Twilight Imperium 4ed – świetna gra, więc czemu w nią nie gram?
Star Trek Ascendancy: Borg Assimilation – unboxing
The Expanse Board Game
Podwodne Miasta
The Expanse – unboxing
https://facebook.com/sebastian.adamiak.3https://twitter.com/kaimada_shttp://DOMENA.znadplanszy.pl/kontakt/

Sebastian Adamiak
Łodzianin od urodzenia. Matematyk, pracownik sektora bankowego. Były członek Stowarzyszenia Miłośników ERpegów i Fantastyki w Łodzi i współorganizator Łódzkiego Portu Gier. Prywatnie fan fantastyki ogólnie, a science fiction w szczególności. Zagorzały zwolennik klimatycznych ameritrashów, zwłaszcza tych dziejących się w przestrzeni kosmicznej.

Kaimada ZnadPlanszy.pl

NAJNOWSZE WPISY

  • APERIODYK#30 Piękniejsze TOP10 vol. 5.08 marca 2022 - 21:03
  • Napad na Doomrock11 stycznia 2022 - 14:58
  • Versailles 1919 – gdy eurosuchar idzie na wojnę…25 października 2021 - 20:20
  • Alexander Pfister – osąd bohatera20 lipca 2021 - 18:22
  • Coalitions – wrażenia z prototypu6 lipca 2021 - 13:54
  • Diuna Imperium31 maja 2021 - 18:23
  • APERIODYK#29 Top 5 gier wojennych poznanych w 202018 maja 2021 - 17:52
  • Kamienna Mandala29 kwietnia 2021 - 17:49
  • Dylematy Króla19 kwietnia 2021 - 16:28
  • APERIODYK#28 Top 10 gier wydanych w 2020 roku18 marca 2021 - 16:42

Kategorie

  • Blog
  • Felietony
  • Gry karciane
  • Gry planszowe
  • Pierwsze wrażenia
  • Podcasty
  • Raporty z rozgrywki
  • Recenzja
  • SeaFall
  • Twilight Imperium
  • Unboxing
  • Wstęp

Pages

  • Kontakt
  • Blog
  • Felietony
  • Recenzje

Archiwa

  • marzec 2022 (1)
  • styczeń 2022 (1)
  • październik 2021 (1)
  • lipiec 2021 (2)
  • maj 2021 (2)
  • kwiecień 2021 (2)
  • marzec 2021 (2)
  • luty 2021 (4)
  • styczeń 2021 (3)
  • grudzień 2020 (1)
  • listopad 2020 (1)
  • październik 2020 (3)
  • wrzesień 2020 (2)
  • sierpień 2020 (5)
  • lipiec 2020 (4)
  • czerwiec 2020 (3)
  • maj 2020 (3)
  • kwiecień 2020 (2)
  • marzec 2020 (4)
  • luty 2020 (5)
  • styczeń 2020 (7)
  • grudzień 2019 (5)
  • listopad 2019 (9)
  • październik 2019 (3)
  • wrzesień 2019 (4)
  • sierpień 2019 (4)
  • lipiec 2019 (6)
  • czerwiec 2019 (6)
  • maj 2019 (5)
  • kwiecień 2019 (7)
  • marzec 2019 (7)
  • luty 2019 (10)
  • styczeń 2019 (10)
  • grudzień 2018 (8)
  • listopad 2018 (4)
  • październik 2018 (9)
  • wrzesień 2018 (4)
  • sierpień 2018 (4)
  • lipiec 2018 (2)
  • czerwiec 2018 (4)
  • maj 2018 (5)
  • kwiecień 2018 (3)
  • marzec 2018 (4)
  • luty 2018 (7)
  • styczeń 2018 (6)
  • grudzień 2017 (4)
  • listopad 2017 (6)
  • październik 2017 (2)
  • wrzesień 2017 (3)
  • sierpień 2017 (6)
  • lipiec 2017 (8)
  • czerwiec 2017 (4)
  • maj 2017 (5)
  • kwiecień 2017 (3)
  • marzec 2017 (7)
  • luty 2017 (6)
  • styczeń 2017 (6)
  • grudzień 2016 (3)
  • listopad 2016 (6)
  • październik 2016 (7)
RSS Feed Logo RSS Feed Logo Subscribeto RSS Feed

ZnadPlanszy.pl

  • O projekcie
  • Blogi
  • Reklama
  • Facebook
  • Kontakt
  • Polityka cookies
© Copyright - Kaimada ZnadPlanszy.pl | ZnadPlanszy.pl
© 2013 ZnadPlanszy.pl Wszystkie prawa zastrzeżone | Serwis stworzony przez T&Y Board Solution - Enfold Theme by Kriesi
  • Link to Facebook
  • Link to X
  • Link to Mail
  • Link to Rss this site
  • O projekcie
  • Blogi
  • Reklama
  • Facebook
  • Kontakt
  • Polityka cookies
Link to: Przemyślenia na koniec kwietnia Link to: Przemyślenia na koniec kwietnia Przemyślenia na koniec kwietnia Link to: Obecność Link to: Obecność Obecność
Scroll to top Scroll to top Scroll to top