Kojarzycie Simone Lucianiego? W ostatnich latach jego Marco Polo, Lorenzo Il Magnifico, czy Grand Austria Hotel zostały bardzo ciepło przyjęte wśród braci planszowej. Trochę gorzej było ze sprzedażą, gdyż wszystkie w 2018 roku wylądowały na wyprzedażach. Miałem okazję wszystkie przetestować i… Nie zachwyciły mnie. Z tego powodu nie byłem zainteresowany najnowszą grą Lucianiego – Newtonem – ale do ogrania tego eurosa namówiła mnie żona. Jak dobrze, że mamy żony.
Dzisiejszy wpis kieruję do tych, którzy chcieliby się przez chwilę poczuć niczym członkowie rodziny królewskiej, rozwijający i pielęgnujący swoje włości. Będziemy wspólnie podbijać nowe lądy, zbierać podatki, rozważnie wznosić budowle i starać się zdobyć łaskę miłościwie nam panującej królowej. No… może dałem się trochę ponieść, ale przy odpowiedniej dozie wyobraźni wszystko jest możliwe. Zapraszam do zapoznania się z naszą opinią o Queendomino, najnowszym tytułem lokalizowanym u nas przez FoxGames.
Concordia to jeden z moich ulubionych tytułów. W recenzji dałem jej ocenę maksymalną, a pozostałe gry od Maca Gerdts’a również sobie cenię. Do Concordii wyszły dwa duże dodatki i masa nowych map. Zmieniają one niewiele, są w większości tylko nowymi planszami i wiecie co? Mam prawie wszystkie. Zaczynając zabawę z Concordią byłem jednak zagubiony. Nie wiedziałem w co warto zainwestować na początku, a co ewentualnie zostawić sobie na później. Mam nadzieję, że ten tekst pomoże Wam w wyborze ewentualnych rozszerzeń do tej świetnej gry. Czytaj dalej
O Wolfgangu Warschu w 2018 roku zrobiło się głośno. Sporą popularność zdobyli jego Szarlatani z Pasikurowic, ale wcześniej stał się znany szerokiej publiczności jako autor The Mind. Nominacje do Spiel des Jahres, czy Tric Traca muszą działać na wyobraźnię. Co więcej The Mind został absolutnym zwycięzcą nagród Golden Geek 2018: niespodziewanie wygrał w kategorii gry karcianej, kooperacyjnej i imprezowej. Szukając właśnie nowej gry imprezowej to właśnie ten tytuł zwrócił moją uwagę. Na początek mogę Wam zdradzić, że imprezówką The Mind nie jest. Co więcej mam wątpliwości, czy w ogóle nazywać ten tytuł grą.
Na Fantastyczne Światy pierwszy raz natknąłem się na Essen Spiel 17′. Zagrałem wtedy w niemal wszystkie nowości na stanowisku WizKidsa, a z dwiema grami wróciłem do Polski. Niemal wszystkie, ponieważ wiedząc o wydaniu Fantasy Realms po polsku, tego tytułu nie wypróbowałem. Po premierze w kraju nie pobiegłem natychmiast do sklepu. Dopiero w ramach nadrabiania zaległości do Planszowej Gry Roku miałem okazję przetestować Fantastyczne Światy. Sześcioosobowa rozgrywka wypadła tragicznie, ale czułem czający się w grze potencjał. Zdecydowałem się zaryzykować, zaopatrzyłem się we własny egzemplarz, zagrałem dwuosobową partię i… natychmiast pięć kolejnych. Może i WizKids wydaje gry budżetowo, ale autorów mają niewątpliwie utalentowanych. Czytaj dalej
Zalew czarnych książek wypełnionych dziwnymi symbolami paraliżuje Polskę. Każdy spotkany na ulicy człowiek ma oczy wbite w tajemne znaki wypełniające stronice tego niepozornego zeszyciku. Tajemne woluminy atakują nas zewsząd. Przejęły nawet autobus, więc strzeżcie się, bo mogą Was przejechać! Żarty na bok, ale chyba każdy zauważył genialną kampanię marketingową Dziennika 29. Informacje o tej nowości od FoxGames są wszędzie, a grupa ludzi główkujących nad kryjącymi się w nim zagadkami, rośnie w tempie wykładniczym. My naszą przygodę z Dziennikiem już zakończyliśmy, więc czas podzielić się wrażeniami. Zapraszamy!
Stefan Feld to dla mnie jeden z dziwniejszych autorów. Od Jorvika odbiłem się z hukiem, dałem tej grze jedną z niższych ocen na blogu, a po czasie mam wrażenie, że byłem zbyt łagodny. Miałem okazję poznać kilka innych jego gier i żadna nie chwyciła mnie za serce, choć nie mogę powiedzieć, że były to tytuły złe. Po prostu nie dla mnie. Za to Zamki Burgundii… Wybitna gra, która w wariancie dwuosobowym zasługuje na pełną dyszkę. Zachwycony Zamkami zdecydowałem się dać szansę Forum Trajanum od upadłego niedawno wydawnictwa Games Factory, ale czy Imperium Rzymskiemu udało się zagrozić Burgundii?
Jak pewnie już wiecie, zostałem zaproszony do Kapituły Planszowej Gry Roku 2019. W ramach obowiązków członka Kapituły, nadrabiam zaległości w grach wydanych w 2018. Z tego powodu miałem okazję zagrać w Escape Tales: Rytuał Przebudzenia. Jako, że tytuł ten odpadł już w pierwszym etapie konkursu, a czas poświęcony tej grze nie może się zmarnować, postanowiłem podzielić się z moimi Wami wrażeniami z rozgrywki. A jest się czym dzielić…
Pierwszy marca to Narodowy Dzień Pamięci Żołnierzy Wyklętych. Byli to członkowie polskich organizacji niepodległościowych, którzy nie pogodzili się z pojałtańskim ładem i oddaniem kraju pod sowiecką okupację. Wbrew powszechnej opinii działania zbrojne w Polsce nie zakończyły się wraz z dniem zakończenia drugiej wojny światowej. Podobnie wyglądała sytuacja 27 lat wcześniej, gdy w listopadzie 1918 roku Polska odzyskała niepodległość, ale walki o państwowość i granice trwały jeszcze przez lata. Możliwość powrotu naszego kraju na mapę świata, była efektem wieloletniej pracy różnych środowisk od lewa do prawa, ścierania się różnych idei i współpracy przeciwników politycznych. O tych ciężkich i fascynujących czasach opowiada, najpoważniejsza z dotychczasowych, gra Instytutu Pamięci Narodowej – Niepodległa.
Prawie rok temu na blogu pojawił się unboxing premiery od wydawnictwa Bard, czyli Górą i Dołem. Tytuł ten ujrzał światło dzienne jako Above and Below już w 2015 roku, ale polskiej wersji doczekaliśmy dopiero dwa lata później. Wtedy moją uwagę przykuła pięknym wykonaniem i ciekawym połączeniem mechanik. Czemu zatem przez rok o niej nie wspominałem? Jak wypadła w większym składzie osobowym i czy często gościła na naszym stole? Zapraszam do wspólnego zwiedzenia pięknego Above i mrocznych jaskiń Below.